Testujemy aplikacje, serwisy i formularze na rzeczywistym zadaniu. W jednej sesji rejestrujemy ścieżkę wzroku, mimikę i aktywność EEG, a zaraz po zadaniu przeprowadzamy wywiad. Zestawienie zapisu z przebiegu zadania i wypowiedzi uczestnika wskazuje kroki procesu, które wymagają dalszej analizy.
Każda z nich odpowiada na inne pytanie i każda ma granicę, poza którą jej wynik przestaje być rozstrzygający. Dlatego rejestrujemy je równocześnie, a przy każdej opisujemy, czego z niej samej nie da się wywnioskować.
Które elementy ekranu zebrały fiksacje, w jakiej kolejności i po jakim czasie od wyświetlenia. Widać z tego, co użytkownik mija bez zatrzymania wzroku, gdzie wraca po potwierdzenie i które pola sprawdza wzrokiem, zanim ich dotknie.
Fiksacja nie znaczy zrozumienie. Wzrok może stać na komunikacie, którego użytkownik nie przyswoił, i to widać dopiero w zestawieniu z pozostałymi metodami.
Znak i natężenie reakcji w czasie, liczone z zapisu twarzy klasyfikatorem mimiki. Daje znacznik czasu dla momentów, w których wyraz twarzy wyraźnie się zmienia, także tych, których uczestnik po zadaniu nie potrafi wskazać.
Klasyfikator opisuje ruchy mięśni twarzy, a nie emocję, i nie mówi, co reakcję wywołało. Interpretację opieramy dopiero na nagraniu ekranu z tej samej sekundy i na pytaniu zadanym po zadaniu.
Wskaźniki wyprowadzane z sygnału EEG w kolejnych krokach zadania, liczone metodą ustaloną przed pomiarem. Służą do porównania etapów procesu między sobą: który z nich wiąże się z wyższym obciążeniem i gdzie przebieg wskaźnika wyraźnie się zmienia.
Sygnał nie jest bezpośrednim odczytem koncentracji ani zrozumienia, a jego wartość zależy od przyjętego modelu analizy. Nie wskazuje też pola ani przycisku, więc bez okulografii nie da się przypisać obciążenia do elementu interfejsu.
Rozmowa zaraz po zadaniu, przy świeżej pamięci, prowadzona wokół konkretnych momentów z nagrania. Stąd biorą się powody rezygnacji, oczekiwania wobec procesu i lista rzeczy, których w interfejsie zabrakło.
To dane deklaratywne, zależne od pamięci uczestnika i od sposobu zadania pytania. Uczestnik potrafi ocenić formularz jako prosty i w tej samej rozmowie opisać krok, przy którym pozostałe kanały zarejestrowały wyraźną zmianę.
Moment oczekiwania na załadowanie ekranu rzadko pojawia się w wypowiedzi uczestnika. Nie pamięta go albo tłumaczy własnym łączem. W zapisie jest widoczny od razu: wzrok przestaje przeszukiwać ekran, a wskaźniki z pozostałych kanałów wyraźnie zmieniają przebieg. Jest to więc zdarzenie o konkretnym znaczniku czasu, które da się pokazać zespołowi rozwijającemu produkt.
Zestawienie czytamy wierszami. Większość pytań ma jedną naturalną metodę, ale ostatni wiersz nie ma jej wcale, bo zgodności deklaracji z zachowaniem nie da się sprawdzić żadną metodą osobno.
| Pytanie zamawiającego | Wzrok | Mimika | EEG | Wywiad |
|---|---|---|---|---|
| Czy element zebrał fiksacje? | Wzrok: odpowiada | Mimika: nie odpowiada | EEG: nie odpowiada | Wywiad: nie odpowiada |
| W jakiej kolejności użytkownik czytał ekran? | Wzrok: odpowiada | Mimika: nie odpowiada | EEG: nie odpowiada | Wywiad: nie odpowiada |
| Co zostało pominięte bez czytania? | Wzrok: odpowiada | Mimika: nie odpowiada | EEG: nie odpowiada | Wywiad: nie odpowiada |
| W którym kroku zmienia się przebieg sygnałów? | Wzrok: nie odpowiada | Mimika: odpowiada | EEG: odpowiada | Wywiad: nie odpowiada |
| Jaki znak miała reakcja na komunikat? | Wzrok: nie odpowiada | Mimika: odpowiada | EEG: nie odpowiada | Wywiad: nie odpowiada |
| Który krok wiąże się z wyższym obciążeniem? | Wzrok: nie odpowiada | Mimika: nie odpowiada | EEG: odpowiada | Wywiad: nie odpowiada |
| Dlaczego użytkownik wrócił na początek? | Wzrok: nie odpowiada | Mimika: nie odpowiada | EEG: nie odpowiada | Wywiad: odpowiada |
| Czego w interfejsie zabrakło? | Wzrok: nie odpowiada | Mimika: nie odpowiada | EEG: nie odpowiada | Wywiad: odpowiada |
| Czy deklaracja zgadza się z zachowaniem? | Wzrok: odpowiada | Mimika: odpowiada | EEG: odpowiada | Wywiad: odpowiada |
Uczestnik dostaje jedno konkretne zadanie z ustalonymi parametrami, a pozostałe decyzje podejmuje samodzielnie. Scenariusz przesądza, na co badanie odpowie, więc powstaje wspólnie z zamawiającym przed pierwszą sesją.
Kryterium rekrutacji obejmuje doświadczenie z danym typem procesu, nie tylko cechy metryczkowe. Do testu procesu wnioskowego zapraszamy osoby, które korzystały z niego niedawno: sesja z osobą widzącą taki formularz pierwszy raz opisuje naukę obsługi.
Aplikacja działa w swojej właściwej postaci, na telefonie albo na ekranie, bez makiet i bez pośrednictwa moderatora. Okulograf, kamera i EEG pracują równolegle, zsynchronizowane co do sekundy, więc każdy sygnał da się przypisać do ekranu widocznego w tym momencie.
Rozmowa prowadzona jest wokół konkretnych momentów z nagrania. Dzięki temu wypowiedź uczestnika trafia na tę samą oś czasu co pomiar i da się wskazać miejsca, w których jedno różni się od drugiego.
Każdy ekran procesu dostaje mapę fiksacji, ścieżkę wzroku, wycinek sygnałów z zaznaczonym momentem i wypowiedzi uczestników. Pod spodem stoi wniosek, a obok niego rekomendacja opisana tak, żeby dała się przenieść do listy zadań zespołu.
Raport w formie pozwalającej przenieść wnioski do listy zadań zespołu, a także dane surowe do własnych analiz po stronie zamawiającego.
Stacjonarne
Mobilne
VR i AR
